Нјарлатотеп - Полиграматон

Нјарлатотеп


Нјарлатотеп... ползечкиот понор... уште јас останав... ќе ѝ раскажам на начулената небиднина.

Не се сеќавам кога точно почна, но пред многу месеци беше. Општата напнатост беше ужасна. На сезоната на политичко и социјално воздигање ѝ беше додаден чуден и смуртен беспокој од грозна телесна опасност, пространа и севбројувачка опасност, онаква опасност каква што може да се замисли само во најстрашните ноќни привиденија. Се сеќавам  како луѓето шетаа со бледи и загрижени лица и шепотеа предупредувања и пророштва што никој не се осмелуваше свесно да ги повтори или да си признае дека ги слушнал. Чувство на чудовишна грижа ја имаше зафатено земјата и од бездните меѓу ѕвездите шибаа ладни струи кои ги тресеа луѓето во темните и осамени места. Имаше некоја демонска измена во редоследот на годишните времиња – есенската жештина непоколебливо тлееше и сите чувстуваа како светот, или можеби и универзумот, да беше преминал од командата на познатите богови и сили во команда на непознати богови и сили.
Во тоа време Нјарлатотеп излезе од Египет. Кој беше, никој не знаеше да каже, но беше еден од староседелците и изгледаше како фараон. Фелахините паѓаа на коленици штом ќе го видеа, но и самите не знаеја зошто. Рече дека се издигнал од црнината на дваесет и седум века и дека чул пораки од места што не се од оваа планета. Во земјите на цивилизацијата Нјарлатотеп пристигна, мургав, тенок и зловестен, постојано купувајќи чудни орудија од стакло и метал и спојувајќи ги во орудија што беа уште почудни. Многу зборуваше за науката – за струјата и психологијата – и приредуваше моќни претстави од коишто посетителите си одеа занемени и кои што до неверојатни размери му ја подуја славата. Луѓето се советуваа еден со друг да го видат Нјарлатотеп додека по грбот им лазеа морници. И каде што Нјарлатотеп одеше, одморот исчезнуваше, зашто касните часови беа расцепени од кошмарни врескања. Никогаш пред тоа кошмарните врескања не беа толку голем јавен проблем, до толку што старешините посакуваа да можат да го забранат сонот во касните часови, за да градските врисоци не ја вознемируваат толку ужасно бледата, кутра месечина, која светкаше врз разлеаните зеленити води под мостовите и старите кули што се ронеа под болежливото небо.
Се сеќавам кога Нјарлатотеп дојде во мојот град – големиот, стар, ужасен град на неброени злодела. Другар ми ми кажа за него и за присилниот восхит и примамливост на неговите откровенија, па почнав да горам од нетрпеливост за да ги истражам неговите најдлабоки мистерии. Другар ми рече дека биле поужасни и повпечатливи од најкошмарните мои замисли и она што било фрлено врз екранот во затемнетата соба предвидувало работи коишто никој, освен Нјралатотеп, не се осмелил да ги предвиди, а од прскањето на неговите искри на луѓето им се земало она што дотогаш никогаш не им се беше зело, а што им се гледало само во очите. И слушнав како нашироко се шепка дека тие што го запознале Нјарлототеп виделе глетки какви што другите не можеле да видат.
Беше жешка есен кога во ноќта заедно со немирната толпа појдов да го посетам  Нјарлатотеп, низ запурната ноќ, па нагоре по бескрајните скали до безвоздушната соба. И опсенети врз екранот видов наметнати форми сред рушевини и жолти злобни лица како се ѕверат од зад паднати споменици. И го видов светот како се бори против црнината, против уништувачките бранови од врвната вселена, разлевајќи се, матејќи се, мачејќи се околу затемнатото, разладено сонце. Потоа искрите неверојатно се разиграа над главите на гледачите и влакна се кострешeа додека сенки, поодбивни одошто можам да опишам, излегоа и се скрстија врз главите. И кога јас, кој бев поладен и понаучен од другите, промрморев пелтечав приговор за „измама“ и „статичен електрицитет“, Нјарлатотоеп сите нѐ избрка, прудолу по стрмните скали, до спурнатите, жешки, напуштени градски улици. На цел глас извикав дека не се плашам, дека никогаш нема да ме уплаши, а и другите, како во утеха, врескаа со мене. Се колневме меѓу нас дека градот не се имаше сменето и дека сеуште беше жив и кога електричните светла започнаа да бледеат, го преколнувавме настанот и им се смеевме на уплашените лица што ги бевме правеле.
Мислам дека сетивме нешто како слегува од зеленкастата месечина, бидејќи кога почнавме да зависиме од нејзината светлина, се разделивме во чудни ненамерни формации и како да си ги знаевме одредиштата макар што не се осмелувавме да помислиме на нив. Ја погледнавме калдрмата  и забележавме дека коцките се разлабавени и разместени од треви, со едвај една тенка за’рѓана метална линија на местото каде што поминуваше трамвајот. Потоа видовме трамвајски вагон, осамен, без прозорци, пропаднат и скоро превртен. Кога се распуливме низ хоризонтот, не можевме да ја најдеме третата кула крај реката и забележавме дека силуетата на втората кула беше разјадена на врвот. Потоа се разделиве во тесни колони од коишто секоја се чинеше дека се упатува кон различна насока. Една исчезна во една тесна уличка лево, оставајќи зад себе само ехо на потресно стенкање. Друга се спушти во еден диво обраснат влез на подземната железница, виејќи од смеа на лудило. Мојата колона беше повлечена кон отворените полиња и наеднаш почувствував студ кој не доаѓаше од жешката есен, бидејќи како што излеговме лунѕајќи врз темното мочуриште, ги здогледавме околу нас пеколните месечеви отсајувања на злобни снегови. Непроодни, необјасливи снегови, одвеани само во еден правец, каде што лежеше залив чии блескави ѕидови го правеа уште поцрн. Колоната изгледаше многу тесна додека заспано чекореше кон заливот. Јас одев последен, бидејќи црниот процеп во зелено осветлениот снег беше застрашувачки и ми се пристори како да ги чув одекнувањата на некое обеспокојувачко лелекање додека моите сопатници изчезнуваа, но желбата да се задржам тука ми беше мала. Небаре повикан од оние кои заминаа пред мене, како да лебдев сред титанските снежни намети, тресејќи се и плашејќи се, кон недогледниот вител на незамисливото.
Врескаво свесен, тупаво занесен, само боговите што беа можат да кажат. Згадена, осетлива сенка превртувајќи се во раце што не се раце и слепо профучувајќи крај сенишни полноќи на гнили творби, лешеви на мртви светови со рани што еднаш биле градови, костурничарски ветрови што ги стружат избледените ѕвезди и им го задушуваат блесокот. Зад световите, нејасни духови на чудовишни нешта, полу-видени столбови на неосветени храмови што лежат врз безимени карпи под вселената и посегнуваат кон вртоглави вакуми над сферите на светлина и темнина. И низ овие одбивни гробишта на универзумот, пригушените, неподносливи удирања на тапани и тенки, монотони писоци на богохулни флејти од незамисливи, неосветлени одаи надвор од времето, презирното лупање и пискање на коешто бавно, тромаво и апсурдно играат џиновските, сенишни врвни богови – слепите, немите, безумните грозотии чија душа е Нјарлатотеп.