Клаузулата за спротивставеност - Полиграматон

Клаузулата за спротивставеност


Дури и по сѐ што чув, сѐ што видов и сѐ што почувствував, она што прво ми доаѓа на ум додека седам тука и ја пишувам изјавава, е смешната иронија на ситуацијата во која се наоѓам. Отсекогаш сум бегал од идејата да сум дел од модерното општество и сум верувал дека гледањето вести, читањето весници и слушањето на која и да било од популарните радио станици се нешта коишто по секоја цена мора да се избегнуваат доколку човек цели да си го зачува интелектуалниот капацитет и способноста за слободно размислување. А сепак, еве ме сега, очаен за вниманието на сите овие гласила и со намера да ја испратам поракава до што е можно поголем број на луѓе, за што пократко време. И мислам дека она што имам да го кажам е доволно да го поттикне секој човек со здрав памет и разум кој поседува барем ронка нагон за самозачувување да веднаш се фати за работа.
Кутриот Бен...
Кажав дека од никогаш не бев некој страден за бесцелни дружби, па така си го поминував времето потонат исклучиво во нештата коишто ме интересираа, живеејќи мошне отсечен од надворешниот свет. Ваквото постоење сам си го имав избрано, иако признавам и сум потполно свесен дека значителен дел од мојата осаменост се должеше на мојата навлезеност во прашања кои и не би биле многу пријатни за неупатените. Прашања кои беа поврзани со окултното, бизарното и исконското. Градот во којшто живеев беше мал и како што е редот, исполнет со плитки и ограничени мозоци, па отсекогаш бев сам и без другари.
Во тоа време живеев во една разронета зграда во центарот на градот која вриеше од најразнообразен народ од секоја можна сорта и подвид и беше едно од оние места од кои ти доаѓа мило што немаш пријатели, зашто никој никогаш нема да мора да види каде живееш. Сепак, градскиот совет имаше одлучено дека зданието поседува некаква си историска важност и затоа, за разлика од сѐ друго во соседството, беше поштедено од рушење и и понатаму стоеше, болно разликувајќи се од модерните, новоиздигнати згради како клобурец од мувлосан малтер и црвјосани цигли. Но, киријата беше евтина, а од евтино никој не избегал.
Еден ден на трошната улица пред зградата пристигна камион. Од камионот изрипаа дваесетина луѓе кои профучија низ влезот и бргу се искачија до станот над мене, на седмиот и последен кат, носејќи со нив многу алати и опрема, по што заклучив дека мора да се градежни работници. Не требаше многу време за да сфатам дека целта очигледно им беше да што е можно побрзо го реновираат празното потрковје, бидејќи од мигот кога дојдоа, па сѐ до мигот кога си заминаа, не престанаа со тропање. Вревата беше неподнослива и деноноќна, но бидејќи, како и секогаш, поплаките кон куќниот совет ми беа јалови, немав избор освен да траам, молчам и да се помирам со безмилосната бука. Најпосле, после една недела трескање на чекани, чкрипење на пили, кршење на ѕидови и преместување тешки предмети, работата се заврши, ѕидарите си отидоа, а новиот станар дојде и се всели во обновениот апартман.
На почетокот не знаев ништо за дојденецот, но со оглед на тоа што поради неговото доселување цела една недела око на око немав ставено, го презирав од дното на душата. Меѓутоа, работите набргу се сменија.
Додека седев задлабочен во страниците на еден бизарен ракопис кој неодамна го имав ископно од дувлото на еден дрпав евреин, наеднаш ми се пристори како од некаде да слушам слаби, но сепак воочливи тонови на музика. Ја спуштив книгата, ги начулив ушите и по неколку минути наслушување очите ми се ококорија кога сфатив дека она што го слушам е всушност една загадочна езгија која воедно беше и една од моите омилени музички дела и припаѓаше во листата мелодии за кои сметав дека ми беа познати само мене и дека никогаш нема да ги слушнам од грамофонот на некој друг човек. Слушајќи, заклучив дека музиката доаѓа од станот над мене па, возбуден од помислата дека можеби по толку години најпосле ме беше нашла некоја сродна душа во тоа мало, презирно гратче, брзо ја наметнав робата, излегов, се испентерив по тесните, нечисти скали и застанав пред вратата на новиот сосед.
Веднаш забележав дека вратата пред којашто стоев е нов, модерен и многу отмен модел чиј стил остро се косеше со трошниот ходник. Ваквиот прв впечаток за вкусот на соседот малку ме сневесели и за момент се посомневав во можноста да тој ми е истомисленик, но сепак решив да проверам. Заѕвонив на ѕвончето, по што придушената музика од внатре се прекина и вратата полека се подотвори. Лицето коешто се покажа беше на човек отприлика на моја возраст кој тивко ме праша кој сум и што сакам. Му кажав како бев слушнал дека едно од моите омилени музички дела свири од неговиот стан, па само сакав да му го пофалам вкусот и ако е возможно, да го запознаам. Кога ме чу, нежна насмевка му се рашири на лицето.
„Значи и ти си заљубен во стари работи...“ – замислено рече.
Откако потврдив дека е така, ме покани да влезам. Додека влегував, в очи ми падна тоа што, иако влезната врата беше нова, ѕидот околу неа беше оставен во истата дотогашна и полураспадната состојба, па се запрашав зошто некој не би се помачил да го поправи и него, особено после едно такво долго, тешко и пред сѐ, гласно реновирање. Но оваа мисла ми испари од умот во моментот кога стапнав во станот.
Ниту дотогаш, ниту оттогаш не сум видел поавангарден, поелегентен и помодерно уреден домашен ентериер. Секој предмет и секое парче мебел изгледаше како да е излезено од фантазијата на некој генијален архитект чиј стил е децении понапред од сѐ она што во тоа време важеше за модерно. Од секој ќош на пространото поткровје зрачеа метал, стакло, минимализам и незауздани линии на футуризам и за малку ќе ослепев од мешавината на бели, портокалови, плави и поникловани нијанси кои се испреплетуваа низ просторот. Ваквото помодарско уредување беше последното нешто што го очекував од некој којшто мислев дека би можел да ми е сојузник и ми требаше долго време да го впијам она што го гледав. Кога најпосле си дојдов на себеси, го свртив вниманието кон домаќинот. Тој беше облечен во свилена ноќница и насмеано ме гледаше, видно развеселен од изразот кој го имав на лицето. Ја испружи раката, канејќи ме во просторот што изгледаше како да е наменет за дневен престој и ми климна кон една портокалова, коцкеста фотелја. Потоа појде до грамофонот, повторно ја пушти музиката, се врати и седна во близначката на портокаловата фотелјата на другата страна од трапезоидната маса од стакло и челик.
Кога започнавме со разговор, дознав дека името на новиот познаник е Бенјамин Дери и дека е син на Јосиф В. Дери, прочуен авангарден архитект и градежник. Младиот Бенјамин ми раскажа дека не ја дели љубовта кон создавање на модерна архитектура и дизајн на татко си, туку дека е опседнат од истите стародревни филозофии кои и мене одамна ме имаа запоседнато.
Откако се запознавме, не ни требаше многу за да сфатиме дека навистина сме сродни души и така, не губејќи време, се нурнавме во длабоки дискусии на сите оние загадочни теми кои и двајцата не маѓепсуваа. Меѓутоа, додека зборувавме не можев, а да не забележам дека Бен беше многу попасивен во разговорот, претпочитајќи само да отвори тема и потоа да ме слуша како јас зборувам, земајќи ги уздите на дискусијата само тогаш кога темата беше музика. Додека часовите течеа и ноќта се задлабочуваше, почнавме да разглобуваме еден перфиден кодекс за којшто очигледно имавме различни мислења, па бидејќи јас ја имав книгата дома, се понудив да слезам и да ја донесам за да можеме подобро да ја разгледаме. Меѓутоа, тукушто се кренав да станам, Бен преплашено изрипа од фотелјата и ме зграпчи за рамена. Вџашен од ваквиот ненадеен излив, се укочив и не знаејќи како да реагирам продолжив да го гледам в очи, без да кажам ни збор. Кога виде колку сум изненаден, брзо се прибра и го избриша изразот на паника од лицето. Срамежливо ми се извини, а потоа ми раскажа, по малку нерадо, дека причина за таквата бурна реакција било тоа што неодамна бил спопаднат од некакво чудно нервно нарушување кое се манифестирало преку необјаснива фобија од стари работи. Веќе не можел да поднесе да има нешто старо во домот, вклучувајќи ги и книгите и реликвиите кои претходно му биле толку мили. Токму поради ова и ме беше оставил да го водам разговорот таа вечер, бидејќи од мене сакал да ги дознае сите оние работи кои, поради неговата состојба, не бил во можност самиот да ги прочита од прастарите книги во кои биле запишани. Рече дека порано имал голема збирка на древни текстови од чиишто дел успеал да препише на нова хартија и така да ги зачува, но во однос на придобивање ново знаење, бил целосно хендикепиран. Кога го чув ова, се сожалив и му реков дека не ми е проблем да ме користи како канал за знаење, бидејќи она што мене ми е важно е да најпосле имам сопатник во книжевните ровења кои дотогаш немав со кого да ги споделам. И така, се договоривме секоја вечер да се среќаваме во неговиот стан, при што јас ќе го надополнувам со знаењето коешто му фалеше, а тој ќе ме воодушевуваше со неговото длабоко познавање на езотерична музика и ќе ме залисуваше со безбројните аветни мелодии од огромната колекција свежо преснимени грамофонски плочи.
После таа прва ноќ, следеа многу прекрасни вечери каде што сладострасноста на нашите дискусии беше споредлива со сладострасноста на пустински талкачи кои по денови жедно лунѕање, најпосле пронашле извор на слатка, животодавна вода.
За време на една ваква вечерна седенка, додека Бен ја бираше наредната плоча, ја искористив паузата за на шега да му ја посочам по малку смешната спротивставеност помеѓу неговото материјално опкружување и интелектуален вкус. Кога го кажав ова, Бен се сепна. Го крена погледот и долго време ме гледаше со поглед кој до последно ми ја избриша насмевката на лицето. Потоа воздивна, стави плоча во грамофонот, седна спроти мене, го спушти погледот кон подот и од наеднаш започна да ми го кажува она што набрзо се претвори во најсвоеобразната и најсперливата приказна која ја имам чуено. Истата онаа приказна која и до ден денес ми ги глода и паметот и разумот.
...Но нема да ме изеде.
Не додека не си го исполнам ветеното.
Ова ми го кажа:
И него, исто како мене, уште од младоста го фасцинираа догмите на окултното и опскурното. Неговите родители одамна се беа помириле со фактот дека не е и никогаш нема да биде заинтересиран за семејниот бизнис, па бидејќи имал двајца браќа кои со душа чекале да го одменат татко си, тој бил оставен да си го троши времето онака како што знае и умее. Една од омилените разоноди на Бенјамин било да ја надоградува и онака веќе гигантската библиотека на морбидни и ретки томови кои долго време ги беше кумулирал. Секогаш бил расположен за купување, без разлика колку претерана и да била цената, што мошне често и бил случајот.
Еден ден влегол во некоја книжарница чиј сопственик го биело полош глас од оној кој обично ги бие поседниците на такви места и додека разгледувал низ натрупаните рафтови, забележал нешто мошне необично. Во еден зафрлен агол на книжарницата имало висока полица која била пренатрупана со ракописи и кодекси толку древни што едвај го имале задржано изгледот на книги. Околу нив раштркани биле камени плочи со цртежи налик пештерски слики кои изгледале како да се откорнати право од преисториските ѕидови на пештерите на Алтамира. Меѓутоа, најенигматично било тоа што, притисната помеѓу прастарите ќитапи и највпечатлива поради очигледниот контраст помеѓу неа и нејзиното опкружување, имало некаква сјајна, бела книга што личела како штотуку да е излезена од печатница. Љубопитен да дознае што има во книгата и зошто е поставена во такво друштво, Бен посигнал да ја дофати, но во истиот момент стариот книжар му се нафрлил, крвнички повлекувајќи му ја раката и го турнал настрана со израз на толку одвратна презирливост што на Бен срцето му застанало.
„Што правиш?!“ – просаскал старецот.
Само што Бен ја отворил устата, кога во истиот момент од полицата се слушнало некакво тивко дување и кога старецот го чул звукот, се пеплосал.
„Момче, колку години имаш?“ – прошепотел.
Кога го чул одговорот, очите на човекот како да му излегле од черепот, па го зграбил Бен и толку крвнички го турнал кон вратата, што му ја распарал јаката на палтото. Огорчен од ваквата злоупотреба, Бенјамин несмасно му опцул на старецот и си заминал, трескајќи ја вратата зад него.
Си заминал, но мислите и понатаму му останале во книжарницата. Што била книгата? Зошто била оставена на таа полица? Зошто старецот не му дозволил ниту да ја допре? Овие и многу други прашања со денови му копале бразди низ мозокот и после една недела веќе не можел да издржи, па решил да се врати во дуќанот. Но штом го пречекорил прагот, се нашол лице в лице со револверска цевка која стариот сатир му ја вперил кон челото, па не сакајќи да се здобие со сериозна и потенцијално неизлечива главоболка, веднаш излегол и се оддалечил, разбирајќи дека таму веќе не е добредојден.
Деновите врвеле, а она што почнало како љубопитност, набрзо се преобразило во манија. Никако не можел да ги оттргне мислите за книгата и најпосле, една вечер, потиснувајќи ја секоја разумна мисла, скришно излегол од дома, пошол до книжарницата, го скршил стаклото од излогот, влегол, влетал кон полицата, ја зграпчил книгата, излетал надвор и трчајќи по калдрмисаната улица, исчезнал во ноќта. После еден час трчање стигнал дома и профучувајќи како ветер по скалите, тивко се искачил до спалната, се заклучил внатре, седнал на работната маса, ја пуштил столната ламба и го извал пленот.
Она што лежело пред него било нова, навидум штотуку испечатена книга, со бели корици сјајни како огледало. Предната страна била украсена со футуристички дезен од црвени, тенки, испреплетени линии кои формирале апстрактни геометриски фигури, а слично нешто имало и одназад. Наслов или било каков текст немало никаде. Секој аспект од изгледот на повезот бил крајно помодарски и ја правел книгата да личи повеќе како портфолио на некој авангарден уметник, отколку на нешто што би се нашло на рафтовите на таа правлива книжарница. Превртувајќи ја во рацете, Бен не можел да замисли предмет што би бил во поостар контраст со испокинатите тефтери од чие друштво го беше оттргнал. А кога најпосле ги отворил кориците, го поздравила уште една, понеодгатлива мистерија.
Секоја лист на книгата бил испишан со минималистичко, елегантно писмо што не прилегало на ниедна азбука која дотогаш ја имал видено. Почнал да врти низ страниците, но не можел да одгатне ни буква. Како што ја листал книгата, наеднаш му се причинило како ладен провев да му павка низ прстите. Ја принесол книгата до лицето за да види дали и таму ќе го почувствува провевот, но немало ништо. Мислејќи дека е преуморен и превозбуден од бурната вечер за да може трезвено да размислува, ја оставил книгата на работ на работната маса, се соблекол и си легнал.
Кога се разбудил другиот ден, брзо се измил, се облекол и се подготвил да започне со одгатнување на чудниот текст. Меѓутоа, штом ја подигнал книгата, се вкочанил. На делот од бирото каде што таа преноќила, јасно можел да види мала, зелено-жолтеникава, желатинеста смеса која како да извирала од самото биро. Претходната вечер на бирото немало ништо. Збунет од ваквиот неочекуван феномен и не можејќи дури ни по неколку минутно зјапање да се досети што би можело да е причина за појавувањето на материјата чија мазна испапченост потсетувала на прекиснато тесто, собрал храброст и потиснувајќи ги предупредувањата што секоја клетка од телото му ги врискала кон мозокот, го испружил прстот и ја притиснал смесата. Била мека како сунѓер и штом ја допрел, врз дланката го почувствувал истото павкање од претходната вечер, но овој пат повеќе било како леден ветер кој силно му дувал низ прстите. Кога најпосле го тргнал прстот, материјата повторно отскокнала во првобитниот облик.
Како што стоел занемен и занесен, наеднаш од пред куќата слушнал расправија. Еден од гласовите кои викале бил оној на татко му, а другиот бил нечиј крескав глас кој како да бил подуен од хистерија.  Кога погледнал низ прозорецот, Бен се стаписал по втор пат, бидејќи пред куќата стоел, иако повеќе личело како да се разигрува, стариот книжар. Лицето му било бело како хартија, очите брекнати, косата и брадата одвратно замастени и сите екстремитети му биле размавтани во различни насоки, па повеќе изгледал како некоја морничава марионета отколку на човек. Бен го чул татко му како се заканува дека повикал полиција и по само неколку минути, пред куќата навистина пристигнала полициската кола. По краткото натегање, хуманоидот кој сега веќе пенел од устата од занес бил одвлечкан во колата и одведен кон полициската станица. Со ова навидум завршил целиот инцидент, но уште во истиот момент на Бен му станало јасно дека мора веднаш да појде и да го види стариот. Книгата морала на некој начин да е поврзана со вискозната твар на работната маса и старецот сигурно знаел нешто. Полицијата го одвела, што значело дека во наредните неколку часа сигурно ќе е во ќелија и ќе е безопасен. Решавајќи се на ова, Бен бргу фрлил шамивче врз бирото за да го затскрие феноменот, ја тутнал книгата во гардероберот, истрчал од собата, излегол и повјасал кон полициската станица.
Стигнал до станицата и по неколку лукави изјави му било дозволено да го посети затвореникот. Штом човекот го видел Бен како влегува, срипал и почнал да се граба од зад решетките.
„Момче глупаво! Знаеш ли што направи? Мора да ја изнесеш книгата од таа куќа! Извади ја оттаму и врати ја назад на полицата каде што ја најде! Оди! Оди веднаш!“ – се разгрохотил старецот.
„Прво сакам да ми кажеш што е.“ –му вратил Бен, обидувајќи се да ја скрие возбудата во гласот.
„Слушај дете,“ – одговорил старецот, „Таа... книга. Мора да се чува во посебни услови, зашто инаку нешто многу лошо ќе се случи. Разбираш ли? Нешто многу лошо! Ајде сега оди и врати ја!“
„Не. Сакам да ми кажеш што има во книгата. Синоќа ја оставив на работната маса и на местото каде што стоеше утрово се појави некаков си израсток.“
Кога старецот го чул ова, се вкочанил и очите му се замаглиле. Телото како да му попуштило и се срушил врз клупата во келијата, фаќајќи се за градите. По неколку минути успеал да се накрене и омалаксано му мавнал на Бен да се приближи. Бен послушал, ја навалил главата кон решетките и во наредните неколку минути го чул она што го натерало вечно да го колне денот кога го здогледал тој проклет том во таа погана книжарница.
Старецот започнал со тоа што му кажал дека се вика Тадеус Бредшо и дека бил археолог и фолклорист, чија специјалност биле натприродните верувања и ритуали на племињата од северниот Пацифик. Воедно, Бредшо бил и член на неколку подземни култови и богохулни здруженија со чиишто членови често одел на скришни експедиции низ целиот свет. За време на една посета на Алеутските острови, наишол на некој предмет чиишто карактеристики бил убеден дека можат да се искористат за спотинање на зачетокот на некакво ново космичко раздобје. Предметот го чувало некое племе на унангански домородци предводени од нивниот стар кугаагикс, или шаман и Бредшо не бил баш јасен во опишувањето на околностите под коишто го пронашол и се здобил со него. Дури и избегнал да каже што точно било предметот што го нашол.
Имено, се верувало дека предметот во себе го содржел врутокот на некаков расцеп во граѓата на просторот и времето, кој доколку бил оставен да се шири, можел доволно да порасне за да пропушти... нешто. Бен не сакаше да ми каже за точно каква закана се работи и накратко ја прекина приказната за да му се восхитува на старецот за способноста да воопшто зборува за нештото. Бредшо му кажал дека штом го допрел предметот и го почувствувал  неговиот леден здив врз дланките, вистината на она што намеравал да го направи му натежнала над совеста и во пресметливиот, фанатички мозок, за прв пат затреперил зародишот на сомнеж. На пат кон дома, зародишот целосно созреал и здравиот разум најпосле успеал да го порази закоравениот фанатизам, па откако се ослободил од останатите членови на експедицијата со тоа што им ставил отров во јадењето (се стресов од тоа колку прозаично Бен го кажа ова), го зел предметот и веднаш тргнал да го врати назад во селото на унанганските домородци кои веќе неброени години биле негови чувари. Меѓутоа, штом стигнал до населбата, се ужаснал кога видел дека сите жители во селото си ги беа одзеле животите. Гледајќи ја грозоморната слика на крв и извитоперени тела, Бредшо чул тивко стенкање што, кога се распулил наоколу, забележал дека доаѓа од стариот кугаагикс кој бил навален врз една карпа, а од распараните вени му течело бавен, но обилен млаз на крв. Бредшо дотрчал до старецот, му раскажал за како се поколебал и започнал да моли за прошка и шанса да се искупи. На ова шаманот, забележувајќи му ја искреноста на лицето, му кажал дека сите во селото си ги одзеле животите бидејќи знаеле до што може да доведе нивниот неуспех да го зачуваат она што им било доверено; и дека ако Бредшо навистина сака да се искупи, мора да се спреми за долга и тешка работа. Работа со којашто мора веднаш да се започне. Така, откако му дал инструкции за сѐ што требало да се направи и му ги оставил во наследство сите книги и записи поврзани за задачата кои ги поседувал, стариот шаман им подлегнал на раните и умрел.
„Телесна и темпорална спротивставеност.“ – завршил книжарот.
„Што?“ – прашал Бенјамин, сеуште маѓепсан од расказот на старецот.
„Врутокот од којшто извира расцепот се раширува со едноообразност, а се стеснува со спротивставеност.“ – повторил Бредшо.
Кога видел дека лицето на Бен и понатаму останало збунето, старецот отпочнал долго излагање исполнето со сложени физички и математички теории поврзани со нешто што го нарекувал телесна и темпорална спротивставеност. Потоа успеал да го поедностави кажаното и да образложи дека, во сплетот на времето и просторот постоеле некои бизарни материски и временски квази-особини кои расцепот можел да ги искористи за да се рашири. Таквото ширење можело да се анулира единствено со ставање на врутокот од којшто тој извирал во средина која ќе е во остра спротивставеност со него. Колку поостра била спротивставеноста помеѓу врутокот и неговото опкружување, толку посилно било завратувањето на расцепот. Така што, ако книгата во нејзината моментална состојба, елегантна и модерна, била поставена во средина којашто е исто така елегантна и модерна, како куќата на Бенјамин на пример, ваквата едноообразност правела да расцепот почне да расне. Но, ако била преместена во некоја средина која силно би се косела со нејзиниот изглед, како на пример, полураспадната книжарница преполна со антички книги и предмети коишто во никој случај не би можеле да се опишат како модерни, ширењето би можело драстично да се намали и дури и запре. Сите физички атрибути на спротивставеност играле улога во ширењето и затворањето на расцепот, дури и работи како разнообразноста на населението во околината. Астрономски околности како разликата помеѓу денот и ноќта исто така имале определено влијание. Исто така, поради некоја потточка во законот за запазување на маса, не било возможно да врутокот и расцепот се уништат, туку само да се префрлат од еден предмет врз друг.
Поподробно објаснување не било возможно без повторно да се завлегува во замрсени математички равенки, квантна теорија и релативистичка механика, а освен тоа, имало и работи кои ни тој целосно не можел да ги разбере. Но, со деноноќно изучување на книгите кои унанганскиот кугаагикс му ги беше оставил, Бредшо открил дека врутокот е во најковлива состојба кога е изразен писмено. Бидејќи веќе имал мноштво стародревни предмети кои можел да ги искористи како противтежа, се решил и успеал, со огромна тешкотија, да го извлече врутокот од предметот и во форма на текстуална формула да го префрли во книга со помодарски и футуристички изглед која самиот ја изработил и која ја поставил помеѓу најпрастарите и најисконски томови кои ги поседувал, опкружувајќи ја со парчиња праисториски камен и низа други древни работи чија природа во најголема можна мера би се косела со нејзината природа. Таквите мерки се покажале како успешни, но сепак не биле совршени. Затоа, неодамна решил дека подобар начин да го контролира расцепот е ако всушност би го направил токму спротивното од она што на почетокот го беше сторил и наместо врз модерен, формулата да ја запише врз што е можно подревен материјал кој потоа би го ставил сред модерни опкружувања. На тој начин контрастот помеѓу врутокот и светот којшто непрестајно би чекорел кон сѐ помодерни времиња постојано би се зголемувал и шансите за да тој повторно се отвори драстично би се намалиле. Веќе имал обезбедено материјали врз коишто планирал да ја препише формулата - пергамент кој одамна го имал доведено од една научна екскурзија до три илјади години стара гробница на некој кинески писар. Од истата гробница донел и графит и коскена ќумур од коишто требало да направи мастило. Единственото нешто што му фалело е место каде што ќе ја постави новата книга, но сега, откако ја видел куќата на Бен изградена во авангардниот и футуристички стил на Јосиф В. Дери, бил сигурен дека новонапишаниот ракопис би можел да се стави таму, барем додека не му се најде престојувалиште со коешто уште повеќе ќе се коси. Бен тука спомена дека било можно да се употребат и повеќе слоеви на спротивставеност и со тоа да се засили ефектот на анулирање: старото да се стави во ново, па во старо, па во ново и така натаму.
Гласот на Бредшо затреперил и, повторно фаќајќи се за градите, го фатил Бен за кошулата, го приближил до решетките и му рекол дека ако барем малку му е гајле за светот и универзумот и ако сака истите да продолжат да постојат онака како што дотогаш постоеле, мора да ја преземе и да ја продолжи неговата работа.
Стариот книжар му открил и многу други тајни нешта, ми кажа Бенјамин, со поглед кој како да пловеше низ етерот на некој далечен сон, додека привршуваше со приказната. Нешта кои заедно со она што со свои очи го беше видел и со своја душа го беше почувствувал го натерало да поверува во сѐ она што стариот окултист му го раскажал.
„Сакаш да ги видиш?“ – ме праша, најпосле завршувајќи. „Книгата и отсеченото парче работна маса? И него го чувам. Не можев да го оставам.“
И ги видов. И ја допрев тварта која стрчеше од дрвото. И најпосле ми кажа што е. И го почувствував. И поверував. Не растеше на работната маса. Не растеше, туку се обидуваше да се пробие.

***

Ми рекоа дека пожарот започнал неколку часови по полноќ, од станот на некоја склеротична старица. Се проширил толку бргу што сите станари од петтиот кат нагоре се задушиле во спиење и се испекле. Некоја незавршена градежничка работа на улицата ја попречила пожарната за да може навреме да дојде и кога најпосле пристигнала, горните три ката веќе биле пеплосани. Само несоничарите и вечерните талкачи успеале да се спасат од јанганот. Во пожарот ги загубив книгите, плочите и сѐ она што ми беше драго во животот. Го загубив и другарот..
Пламенот ја проголта и книгата на Бен...
Само што... и не баш. Пак е таму некаде. Вртокот. Закачен за нешто друго. Кај го глода сплетот на реалноста. И има само еден начин повторно да се пронајде. Да се допре предметот за којшто е врзан и да се почувствува неговиот фригиден струеж врз прстите. Нема да е лесно, но не е ни невозможно. Има повеќе од две милијарди луѓе на планетава. Ако секој почне да допира и проверува сѐ што ќе здогледа, би имале надеж да го најдеме расцепот пред да се рашири премногу. Кога-тогаш, некој ќе ги осети ладните шепоти на дланката и ќе го најдеме и пак ќе можеме да го завратиме. Мора да го најдеме. За доброто на светот и на вселената, мора пак да го најдеме!
Не знам кои гласила ќе се согласат да ја објават поракава, но ова сакам да им го кажам на сите:

ДОПРЕТЕ ГО СЕКОЈ ПРЕДМЕТ ОКОЛУ ВАС! НАЈДЕТЕ ГО ВРУТОКОТ!

Многупати сум распарал чаршав и сум направил јамка, но никако да се решам... А и ако може да постојат такви транскосмички ужасии во универзумот, зар не е можно да има и сили кои го бодрат човека да им се спротивстави?  Го допрев ли новото радио што го донесоа? Да. Го допрев. Немаше ништо. Како и да е, одговорноста е сега моја. И ако се убијам само би се осудил на бескраен немир. Не. Ќе продолжам. Нема да запрам додека не се осигурам дека сите знаат и се вклучат во потрагата. Веќе не знам до каде ли се не ја пратив поракава. Веќе го проверив и секој предмет во ова проклето место. Не почувствував ветер врз прстите. Но, ветив дека ќе го најдам. И морам да продолжам да барам.

...Сестрите заборавиле да го затворат прозорецот во ходникот.