IV<br></br>За Тингол и Мелиан - Полиграматон

IV

За Тингол и Мелиан


Мелиан беше Маиа од расата на Валарите. Домуваше во градините на Лориен и меѓу сиот негов народ немаше полична мома од Мелиан, ниту помудра ниту пак повешта во маѓепснички песни. Се кажува дека Валарите ја оставале работата, а птиците во Валинор појот, дека ѕвоната на Валимар затишувале и дека кладенците секнувале, кога при смесувањето на светлините Мелиан ќе запеела во Лориен. По неа секогаш одеа славеи и ги научи како да пејат; и ги сакаше дебелите сенки на големите дрвја. Беше рода со Јаванна уште пред светот да се створи, а во времето кога Квендите се пробудија крај водите на Куивиенен го напушти Валинор и дојде во Вамошните Земји и ја исполни тишината на Меѓуземјето пред зората со нејзиниот глас и гласот на нејзините птици.
Кога беа прикрај со патот пак, како што веќе се кажа, Телерите долго останаа да се починат во Источен Белерианд на другата страна на реката Гелион; а во тоа време многу од Нолдорите сеуште беа на запад во шумите кои подоцна беа наречени Нелдорет и Регион. Елве, владарот на Телерите, често одеше низ големите кории при Финве, пријателот му, во жилиштата на Нолдорите; и се погоди еднаш да сам појде во заѕвездената корија Нан Елмот и наеднаш слушна песна на славеи. Тогаш се маѓепса и мирно застана; и оддалеку, над гласовите на ломелиндите, го чу гласот на Мелиан и срцето му се исполни со восхит и копнеж. Тогаш сосема си го заборави и народот и намерата која ја имаше наумено и одејќи по птиците под сенките на дрвјата длабоко завлезе во Нан Елмот и се изгуби. Но најпосле дојде до една ледина отворена под ѕвездите и таму стоеше Мелиан; и ја погледна од мракот и светлината на Аман и беше во лицето.
Ништо не му прозборе; но исполет со љубов Елве и пријде и ја фати за рака и на место се маѓепса, па и двајцата стоеја така, и долги години се изнижаа, преслагани од ѕвездите кои над нив се тркалаа; и дрвјата на Нан Елмот се извишија и загустија пред тие да прозборат.
И така народот на Елве, иако го бараа, не го најдоа, па Олве го презеде владарството со Телерите и ги поведе, како што сетне ќе се кажува. Елве Синголло во животта веќе никогаш не појде преку морето во Валинор, ниту Мелиан се врати таму додека царуваа заедно; но низ неа меѓу Вилите и Луѓето пристигна жица од оние Аинури кои беа со Илуватар уште пред Еа. Подоцна Елве стана прославен крал и негов народ беа Елдарите од Белерианд; Синдари се нарекоа, Сиви Вили, Вили на Самракот, а тој беше Крал Сивоплашт, Елу Тингол на јазикот на таа земја. А Мелиан му беше кралица, помудра од сите чеда на Меѓуземјето; и скриените дворци им беа во Менегрот, Илјадните Пештери, во Дориат. Голема моќ му даде Мелиан на Тингол, кој и самиот беше велик меѓу Елдарите; зашто само тој од сите Синдари со свои очи ги беше видел Дрвата во денот на нивното цветање и иако беше крал на Аманјар, не се вбројува меѓу Мориквендите туку меѓу Вилите на Светлината и моќниците во Меѓуземјето. А од љубовта на Тингол и Мелиан на светот дојде најличната од сите Чеда на Илуватар што некогаш биле или ќе бидат.